Πρόγραμμα Εορτασμού στον ΙΝ Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιαλυσού 

Δεκαπενταύγουστος  Μεγάλη Γιορτή της Χριστιανοσύνης

Με λαμπρότητα γιορτάζεται ο Δεκαπενταύγουστος σε όλη τη χώρα

Με λαμπρότητα θα εορταστεί και φέτος η Κοίμηση της Θεοτόκου σε όλες τις εκκλησίες του νησιού μας!

Η Παναγία, μητέρα του Θεανθρώπου, αλλά και όλων των χριστιανών τιμάται σε κάθε γωνιά της Ορθοδοξίας και της περιοχής μας.

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι δεκάδες μοναστήρια και εκκλησίες φέρουν το όνομα της!

 

της Δέσποινας Κουλούμπρη 

Μικροί και μεγάλοι έχουν ξεκινήσει εδώ και μέρες να προετοιμάζονται για το «Πάσχα του καλοκαιριού» όπως ονομάζεται ο Δεκαπενταύγουστος και όλοι επιστρέφουν στα χωριά τους, για να γιορτάσουν την ημέρα της Παναγίας μαζί με αγαπημένα πρόσωπα και παραδοσιακό τρόπο.

Εκτός από τις εκκλησίες, τα πανηγύρια έχουν την τιμητική τους, τις ημέρες αυτές και είναι συνδεδεμένα με τη μεγάλη αυτή γιορτή!

Στη Ρόδο αλλά και γενικότερα στη Δωδεκάνησο είναι αρκετές οι εκκλησίες της Παναγίας που προσελκύουν χιλιάδες κόσμου κάθε χρόνο, ενώ κάποιες είναι ιδιαίτερα γνωστές και για τα θαύματα που έγιναν ή γίνονται εκεί.

Πρόγραμμα Εορτασμού στον ΙΝ Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιαλυσού

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών και εκδηλώσεων, με αφορμή τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου από την ενορία Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιαλυσού.

Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιαλυσού
Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιαλυσού

 

Ο εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ιαλυσού, π. Κωνσταντίνος Χατζημιχαήλ 

 

“Με την χάρη της Παναγίας μας αξιωθήκαμε και φέτος να φτάσουμε να εορτάσουμε την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου ή αλλιώς το Πάσχα του καλοκαιριού.
Με αφορμή τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, στον ι. Ναό μας θα τελεύσουν οι παρακάτω ιερές Ακοκουθίες”

Δεκαπενταύγουστος  Μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης

Κοίμηση της Θεοτόκου : Η μεγάλη γιορτή της Παναγίας – Δεκαπενταύγουστος

Κοίμηση της Θεοτόκου: Ο Δεκαπενταύγουστος είναι μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Γιορτάζεται λαμπρά σε όλη τη χώρα μας με διάφορα έθιμα και πλούσιες εορταστικές εκδηλώσεις και είναι μία από τις επίσημες αργίες του κράτους μας. Η γιορτή αφιερωμένη στην Παναγία συνοδεύεται από αυστηρή νηστεία από την πρώτη έως και τις δεκατέσσερις Αυγούστου κατά την οποία πολλοί πιστοί νηστεύουν και το λάδι προς τιμή της Θεοτόκου, ενώ στο διάστημα αυτό η εκκλησία μας δεν πραγματοποιεί το μυστήριο του γάμου.

Η μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή του καλοκαιριού δεν είναι άλλη από την Κοίμηση της Θεοτόκου, που γιορτάζεται στις αφιερωμένες στο όνομα Της, εκκλησίες.

Μεγάλες εκκλησίες και ξωκλήσια σε κάθε γωνιά της Ελλάδας στολίζονται, οι θαυματουργές εικόνες γεμίζουν λουλούδια και οι πιστοί σπεύδουν να προσκυνήσουν τη χάρη της Παναγίας. Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία ο εορτασμός της Κοίμησης της Θεοτόκου περιλαμβάνει κατά πρώτο λόγο το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και κατά δεύτερο την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς.

Εκδηλώσεις και πανηγύρια διοργανώνονται από τις τοπικές κοινωνίες και τους πολιτιστικούς συλλόγους κάθε περιοχής και ο θρησκευτικός χαρακτήρας συνδέεται άρρηκτα με τη διασκέδαση, με τη συμμετοχή όλων. Ασβεστώνουν τις αυλές και τις πλατείες, βάζουν συμμετρικά τις καρέκλες και φορούν τα καλύτερά τους ρούχα.

Πλούσιες οι εκδηλώσεις του Δεκαπενταύγουστου στη Ρόδο, στα Δωδεκάνησα αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Πλάι στους επιδέξιους χορευτές και στους βαθιά θρησκευομένους, συναντά κανείς όλο και περισσότερους νέους αλλά και αλλοδαπούς τουρίστες που μοιάζουν να γοητεύονται από το τελετουργικό, οι ρίζες του οποίου χάνονται στο παρελθόν.

Παρά την οικονομική κρίση που έχει σαρώσει τα πάντα στην Ελλάδα, ο θεσμός των πανηγυριών αντέχει. Ακόμα κι αν τα χρήματα έχουν περιοριστεί, τα πανηγύρια και φέτος στη Ρόδο συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου.

Το «Πάσχα του καλοκαιριού»  15 Αυγούστου ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, έχει ως σημεία αναφοράς στη Ρόδο, την Ιαλυσό και την Κρεμαστή.

Στο χωριό της Κρεμαστής, σε μια από τις ωραιότερες εκκλησίες που γιορτάζει την κοίμηση της Θεοτόκου, συγκεντρώνονται πιστοί και επισκέπτες από τη Ρόδο και ολόκληρη την Δωδεκάνησο ενώ στήνεται και το μεγαλύτερο πανηγύρι σε έκταση αλλά και σε διάρκεια με πλήθος εκδηλώσεων, παράλληλα με την Πανελλήνια Εκθεση Κρεμαστής.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς στην Κρεμαστή, η οποία χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, είναι ζωγραφισμένη επάνω σε ξύλο σχήματος ημικυκλικού. Η εικόνα παριστάνει τη Θεοτόκο να έχει στην αγκαλιά της το Χριστό, ο οποίος ευλογεί τους πιστούς. Δεξιά και αριστερά στέκονται άγγελοι που υποκλίνονται ευλαβικά, ενώ στο μεσοδιάστημα των αγγέλων και του στέμματος της Θεοτόκου καλύπτουν τα γράμματα ΜΗΡ Θ.Χ. Τα μεγάλα και εκφραστικά μάτια της Παναγιάς είναι η αιτία που πολλοί πιστοί της απέδωσαν το προσωνύμιο «Μαυρομάτα».

Στην Ιαλυσό επίσης συγκεντρώνεται πλήθος κόσμου για τις θρησκευτικές εκδηλώσεις και την περιφορά του Επιταφίου της Παναγίας.

Η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Ιαλυσό, έχει την τιμητική της στις 15 Αυγούστου και προσελκύει πιστούς και επισκέπτες, ενώ από τα τέλη Ιουλίου πραγματοποιούνται και τα Ιαλύσια με πλούσιες εκδηλώσεις και έκθεση παραδοσιακών ειδών που κορυφώνονται την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου.

 

 

Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιαλυσού  Ο Επιτάφιος της Παναγιάς 15 Αυγούστου

 

Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιαλυσού  Ο Επιτάφιος της Παναγιάς 15 Αυγούστου

 

Ο εορτασμός της Κοίμησης της Θεοτόκου εκτός από την Κρεμαστή και την Ιαλυσό, εορτάζεται επίσης στον Εμπωνα, στα Αφάντου στο Βάτι, στην Σάλακο, στην Ιστριο, στο Ασκληπειό στην Νότια Ρόδο καθώς και σε πολλά σε πολλά εξωκλήσια και ναούς του νησιού.

Στο χωριό Αφάντου η Μητέρα του Θεανθρώπου γιορτάζεται σε δύο διαφορετικές εκκλησίες. Έτσι παραμονή του Δεκαπενταύγουστου λειτουργεί το ιστορικό Μοναστήρι της Παναγίας της Καθολικής στη παραλία του νησιού όπου γίνεται και μεγάλο πανηγύρι, ενώ ανήμερα ο Ιερός Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου (και του Αγίου Λουκά) που βρίσκεται στην πλατεία του χωριού.

Άλλες σημαντικές εκκλησίες της Παναγίας στη Ρόδο είναι στην Κοιλάδα των Πεταλούδων η Παναγία η Καλόπετρα που υπάρχει από το 1489. Κατέρρευσε το 1779 και ξανακτίστηκε το 1782 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και πρωταγωνιστή της Επανάστασης του 1821.

Αλλά και στο Ασκληπιό της Ρόδου ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι του 11ου αιώνα μ.Χ.

Στο Μεσαναγρό,  η Κοίμηση της Θεοτόκου ανεγέρθηκε αρχές του 13ου αιώνα και εκτός από τις αγιογραφίες διασώζεται μεγάλη μαρμάρινη παλαιοχριστιανική κολυμπήθρα με επιγραφή. Στη θέση «Έβγαλες» 4,5 χιλιόμετρα από το Μεσαναγρό υπάρχει η Παναγία η Πλημμυριανή, μοναστηράκι του 17ου αιώνα. Λίγα μέτρα βορειοδυτικά υπάρχει πηγή, το νερό της οποίας περνά κάτω από το μοναστήρι και θεωρείται αγίασμα.

Στη Λίνδο η εκκλησία της Παναγίας είναι του 15ου αιώνα με ενδιαφέρουσες αγιογραφίες, έργα του ζωγράφου Γρηγόρη, από τη Σύμη στα 1779, όπως αναφέρει η επιγραφή πάνω από την πόρτα.

Στο Σκιάδι, υπάρχει η Παναγία η Σκιαδενή. Οφείλει το όνομά της στο «σκιάδιον» (=σκιερό, ιερό τοπίο). Στη θέση της υπήρχε αρχαιοελληνικό ιερό της Αρτέμιδας.

Σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα της Παναγίας είναι μια από τις τέσσερις που ιστόρησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας υπήρξε από τους σπουδαιότερους λατρευτικούς τόπους της Ρόδου. Λέγεται ότι Τούρκος αξιωματούχος που θέλησε να προσβάλει τους χριστιανούς κάρφωσε με το ξίφος του το εικόνισμα και τρύπησε το δεξί μάγουλο της Παναγίας, απ’ όπου βγήκε αίμα και νερό. Τότε το χέρι του Τούρκου παρέλυσε και μετά τρεις μέρες, αφού μετάνιωσε, η Παναγία τον θεράπευσε. Η Παναγία η Σκιαδενή πανηγυρίζει 8 Σεπτεμβρίου.

Κλείνοντας με τις Παναγίες της Ρόδου πρέπει ν’ αναφερθεί και η Παναγία Φανερωμένη. Λέγεται και Λουβιαρίτσα επειδή στα κελιά της έμεναν οι λουβιάρηδες (λεπροί) του νησιού

Κοίμηση της Θεοτόκου: επιτάφιος προς τιμήν της Παναγίας

Σε πολλά νησιά του Αιγαίου (Ρόδος ,Τήνος, Πάρος, Πάτμος) στολίζουν και περιφέρουν επιτάφιο προς τιμήν της Παναγίας.

Σε πόλεις και χωριά ανά την επικράτεια, σε εκκλησίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου διοργανώνονται παραδοσιακά πανηγύρια, που καταλήγουν σε γενικευμένο γλέντι.

Από το όρος Μελά η Παναγία Σουμελά, βρέθηκε στο Βέρμιο Ημαθίας.

Στην Τήνο η γιορτή της συνδέθηκε με τον τορπιλισμό της «Έλλης» και μαζί με την Κοίμησή της οι Έλληνες τιμούν την μνήμη αυτών που χάθηκαν.

Στη Λέρο η Καστροβασίλισσα, στην Αστυπάλαια η Πορταΐτισσα, στη Ρόδο στην Ιαλυσό στην Κρεμαστή και στην Πάρο η Εκατονταπυλιανή, στη Λέσβο η Αγία Σιών της Αγιάσου και στη Νίσυρο η Σπηλιανή Κυρά. Στην Κρήτη η Καλυβιανή και η Μεγάλη Παναγιά της Νεάπολης, στην Ίμβρο η Παναγιά η Ιμβριώτισσα και στη Χαλκιδική η Μεγάλη Παναγιά. Στη Γουμένισσα το Θεομητορικό Μοναστήρι, στην Ήπειρο η Μολυβδοσκέπαστη, στην Κεφαλονιά η Οφιούσα, στην Άνδρο η Φανερωμένη, στην Κάρπαθο η Παναγιά της Ολύμπου και η Χοζοβιώτισσα στην Αμοργό.

Στη Σκιάθο η Βαγγελίστρα, στο Λεωνίδιο Κυνουρίας η Παναγιά της Έλωνας και η Επισκοπιώτισσα στη Μαντινεία.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι ένα πένθιμο γεγονός για το ελληνικό λαό, επειδή η Παναγία «μετέστη προς την ζωήν».

 

ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ
ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ

Στην Κάρπαθο, το πανηγύρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, στην Όλυμπο, είναι από τα πιο κατανυκτικά. Αποκορύφωμα του παραδοσιακού εορτασμού είναι ο χορός που γίνεται στη μικρή πλατεία, μπρος στην εκκλησιά της Παναγίας, με τους οργανοπαίκτες να παίζουν τον Κάτω Χορό, αργόσυρτο και με σοβαρή διάθεση. Ξεκινά από τους άντρες και ακολουθούν οι γυναίκες ντυμένες με τις εκπληκτικής ομορφιάς παραδοσιακές γιορτινές στολές τους.

– Στην Πάτμο, το νησί της Ορθοδοξίας, όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το ιστορικό Μοναστήρι της Αποκάλυψης, ο χρυσοποίκιλτος επιτάφιος περιφέρεται από τους μοναχούς στα σοκάκια του νησιού, ενώ οι καμπάνες ηχούν ασταμάτητα. Η Παναγία η Διασώζουσα, πίσω από τη Μονή του Θεολόγου, η εκκλησία της Παναγιάς του Γράβα στη Χώρα, το κάθισμα της Παναγίας του Απόλου στον Κάμπο, το μοναστήρι της Παναγίας στο Λιβάδι, η Παναγία η Κουμάνα στη Σκάλα είναι μερικές μόνο από τις υπάρχουσες στο νησί. Στην κορυφή της χερσονήσου Γερανού δεσπόζει η Παναγία του Γερανού. Στις 14 Αυγούστου τελείται εσπερινός και ανήμερα γίνεται λειτουργία με λαϊκό πανηγύρι που διαρκεί όλη τη νύχτα.

– Στην Κάσο και στο χωριό Παναγιά, γίνεται το μεγαλύτερο πανηγύρι του νησιού. Όλα τα πατροπαράδοτα έθιμα τηρούνται με ευλάβεια και δεν είναι λίγοι οι ξενιτεμένοι Κασιώτες που επιλέγουν αυτή τη μέρα για να επισκεφθούν τον τόπο τους. Η Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της επιλεγόμενης Κυράς στον Εμπορειό Νισύρου αποκαλείται και «Καρπαθιά». Η παράδοση αναφέρει ότι κατά τον 16ο αιώνα στάλθηκε από το καρπάθικο μοναστήρι της Κυράς Παναγιάς στην Κωνσταντινούπολη ένα μικρό εικόνισμα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου για να αργυρωθεί. Κατά την επιστροφή, το καράβι συνάντησε μεγάλη τρικυμία και βυθίστηκε. Η θάλασσα έβγαλε το εικόνισμα σε μια περιοχή της Νισύρου που ακόμα και σήμερα ονομάζεται Λαγκαδάκι της Παναγιάς.

-Στην Χάλκη με λαμπρότητα και κατάνυξη τιμάται η Παναγιά η Χωριανή. Το πανηγύρι της Παναγιάς της Χωριανής στο Χωριό είναι μοναδικό και το τελετουργικό του παραμένει αναλλοίωτο εδώ και δεκαετίες. Δυο – τρεις ημέρες πριν από τον Δεκαπενταύγουστο καθαρίζουν όλοι μαζί την εκκλησία, ενώ την παραμονή ξεκινούν για το Χωριό. Το γλέντι αρχίζει με χαρούμενα και σατιρικά δίστιχα τα οποία μαζί με το γλυκόλαλο ήχο της λύρας γεννούν αναμνήσεις και συγκινήσεις καθώς τα δίστιχα δείχνουν τον πόνο που αισθάνονται οι Χαλκίτες όταν βρεθούν στο ερειπωμένο πια Χωριό, την παλιά πρωτεύουσα του νησιού, και θυμηθούν πώς ήταν κάποτε. Στις 13 Αυγούστου κάθε χρόνο Χαλκίτες μεταφέρουν την εικόνα της Παναγίας κρατώντας την στα χέρια, στην εκκλησία του παλιού χωριού για να ξεκινήσουν οι εκδηλώσεις την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου.

 Στην Αστυπάλαια, στην Παναγιά την Πορταΐτισσα σήμερα ανήμερα, έξω από την εκκλησία, μαγειρεύουν το «Λαμπριανό» και γίνεται μεγάλο γλέντι.

Στην Παναγία Σπηλιανή στη Νίσυρο. Το μοναστήρι φιλοξενεί γυναίκες της Νισύρου και των άλλων νησιών, ανύπαντρες ή παντρεμένες, που ζητούν τη βοήθεια της Παναγίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών η κάθε μια δεσμεύεται να κάνει καθημερινά 300 μετάνοιες, γονατιστή μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, ψέλνοντας το Μοιρολόι της Μεγαλόχαρης και αυτοσχέδιες παρακλήσεις. Τη μέρα της γιορτής αφού γίνει λειτουργία και αγιαστεί το κόλλυβο (στάρι), σχηματίζεται πομπή που κατεβαίνει τα σκαλιά. Περιφέρεται μέσα στο Μανδράκι και καταλήγει στο Ζησιμοπούλειο θέατρο πάνω από την κεντρική πλατεία, όπου παρατίθεται γεύμα για όλους. Το βράδυ στήνεται χορός, η λεγόμενη «κούπα της Παναγίας». Η πρώτη του χορού κρατά μια κούπα καθώς χορεύει. Οποιος μπαίνει στο χορό ρίχνει χρήματα για το μοναστήρι και το νησί.